Jakie są najnowsze technologie akumulatorowe?
Jakie są najnowsze technologie akumulatorów?
1. Technologia baterii
Technologia baterii została wynaleziona po raz pierwszy. Obecnie istnieją głównie dwa rodzaje akumulatorów kwasowo-ołowiowych i akumulatorów żelowych, z których oba są stosunkowo nieporęcznymi bateriami. Większość akumulatorów stosowanych w rowerach elektrycznych dostępnych na rynku to akumulatory kwasowo-ołowiowe.
Technologia akumulatorów kwasowo-ołowiowych
Podstawowe badania akumulatorów kwasowo-ołowiowych (m.in. elektroda dodatnia, elektroda ujemna, siatka)
Inne hotspoty badawcze (takie jak start-stop i mikrohybryda, lekkie rowery itp.)
Wydajność elektrochemiczna dwutlenku nanoołowiu stosowanego jako materiał aktywny elektrody dodatniej Mikrostruktura i morfologia materiału aktywnego elektrody dodatniej (PbO2) mają duży wpływ na wydajność elektrochemiczną akumulatorów kwasowo-ołowiowych. Nanotlenek ołowiu ma strukturę mikrosfery.
Przygotowanie: Metoda jest bardzo prosta, a mianowicie wykorzystanie bromku cetylu trimetyloamonu jako środka kierującego strukturą. Test: Cienka elektroda dodatnia testowego akumulatora kwasowo-ołowiowego jest wytwarzana przez powlekanie mikrosfer dwutlenku nanoołowia na arkuszach ze stopu ołowiu. Testowana elektroda miała zdolność rozładowania 101,8 mA g1 (tj. 45% wykorzystania materiału aktywnego) i wykazała dobrą żywotność cyklu.
Wniosek: Specjalna forma morfologii dwutlenku ołowiu odgrywa kluczową rolę w poprawie wydajności rozładowania.
Dodatek węglowy do płyty kwasowo-ołowiowej
Dodatki węglowe wykazały znaczną poprawę w zmniejszaniu zasiarczania płyt ujemnych i poprawie wydajności cyklu, a także akceptacji ładunku-rozładowania, zarówno w zamkniętych ogniwach regulowanych zaworami, jak i zalanych.
Jednak inne właściwości, takie jak wysokiej szybkości zrzutu ładunku i utrata wody, ulegają degradacji przez dodanie różnych ilości dodatków węglowych. Eksperymenty pokazują, że zmniejszona wydajność zrzutu ładunku i utrata wody w wysokich prędkościach są spowodowane częścią lignosulfonianu zaadsorbowanego na powierzchni węgla aktywnego. Ograniczy to wykorzystanie lignosulfonianów powierzchni ołowiu ujemnego materiału aktywnego. Obecność lignosulfonianu na powierzchni ołowiu ma decydujące znaczenie dla tworzenia porowatej warstwy siarczanu ołowiu. Gdy stężenie lignosulfonianu w płytce ujemnej zostało odpowiednio dostosowane, zarówno wysoka wydajność zrzutu, jak i utrata wody mogły zostać przywrócone do akceptowalnych poziomów.
